Wtorek, 20 Października

List do Efezjan 2,12-22.

Bracia: W owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, niemający nadziei ani Boga na tym świecie.
Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.
On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur — wrogość. W swym ciele
pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój,
i w ten sposób jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.
A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko,
bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.
A więc nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga –
zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus.
W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię,
w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

Księga Psalmów 85(84),9ab-10.11-12.13-14.

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi:
oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy Mu cześć oddają,
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą,  
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam szczęściem obdarzy,
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim,
a śladami Jego kroków zbawienie.

Ewangelia wg św. Łukasza 12,35-38.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie.
A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze.
Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał.
Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie».

Jan Tauler

Te słowa oznaczają: powinniście być czujni i uważni, ponieważ nie wiecie, kiedy Pan przyjdzie z uczty weselnej. Ponieważ, jak tylko poczucie dumy, samozadowolenia lub własnej woli wchodzi w człowieka, wkrótce Wróg się pojawia i odbiera mu cenną sakiewkę wszelkich dobrych uczynków. Moje dzieci! Iluż ludzi ujrzycie, którzy spełniają dobre uczynki i w ten sposób zdobywają wielką sławę, ale wysokie mniemanie o sobie pozbawiło ich wszystkiego. Zostaną postawieni za innymi, ubogimi, prostymi, których nikt nie docenia ze względu na ich wygląd i uczynki. Ponieważ uniżają się z pokorą, ci ostatni będą umieszczeni ponad innymi. Czuwajcie zatem z duszą czujną, a z waszymi otwartymi oczami ujrzycie czystą prawdę. […]

„Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie”. Trzeba tutaj zanotować trzy punkty. Po pierwsze, biodra zawsze powinny być przepasane, jak u kogoś, kogo mocno związano sznurem, by móc go prowadzić wbrew jego woli lub jak okiełznanego konia. Te lędźwie są przyjemnościami zmysłów, które trzeba związać i powściągnąć. Po drugie: powinniście nieść w waszych dłoniach zapalone lampy, to znaczy uczynki miłości. Wasze dłonie nigdy nie powinny ustawać w pełnieniu uczynków prawdziwego i płonącego miłosierdzia. Po trzecie: powinniście oczekiwać powrotu Pana z uczty weselnej. Pan „postawi ich nad całym swoim mieniem, przepasze się i będzie im usługiwał”. Ta uczta, z której powraca Pan, ma miejsce w głębokim zakamarku duszy, w jej głębi, tam, gdzie znajduje się szlachetny obraz. Jaki intymny kontakt duszy z Bogiem w tej głębi i Boga z duszą, jakie cudowne dzieło Bóg tutaj uczynił! Jaką znajduje w tym przyjemność i radość! To przekracza wszelką świadomość i rozum i dlatego człowiek nic o tym nie wie i niczego nie czuje.