Wtorek, 5 Maja

Dzieje Apostolskie 14,19-28.

Do Listry nadeszli Żydzi z Antiochii i z Ikonium. Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje.
Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wszedł do miasta, a następnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe.
W tym mieście głosili Ewangelię i pozyskali wielu uczniów, po czym wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii,
umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, bo «bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego».
Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli.
Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii.
Głosili słowo w Perge, zeszli do Attalii,
a stąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Bożą zostali przeznaczeni do dzieła, które wykonali.
Kiedy przybyli i zebrali miejscowy Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary.
I dość długi czas spędzili wśród uczniów.

Księga Psalmów 145(144),10-11.12-13ab.21.

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła
i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę.

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków,
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Niech usta moje
głoszą chwałę Pana,
a wszystko, co żyje,
niech wielbi Jego święte imię
na zawsze i na wieki.

Ewangelia wg św. Jana 14,27-31a.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka.
Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.
A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie».
Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie.
Ale niech świat się dowie, że Ja miłuję Ojca, i że tak czynię, jak Mi Ojciec nakazał».

Jan Tauler

W chwili próby człowiek, który szczerze pragnie Boga, powinien się u Niego schronić i czekać, aż spokój powróci. Kto wie, gdzie i kiedy spodoba się Bogu powrócić i obdarzyć go swymi dobrami? Co do ciebie, trzymaj się cierpliwie Bożej woli; więcej to warte niż porywy wspaniałej cnoty. Bo dary Boże nie są samym Bogiem i Nim trzeba się radować, a nie z Jego darów. Ale nasza natura jest tak nienasycona, tak zamknięta w sobie, że wślizguje się wszędzie, aby zagarnąć to, co do niej nie należy, brukając dary Boże i stając w poprzek Bożej pracy. […]
Ty zatem zanurz się w Chrystusa, w Jego ubóstwo  i prawość, w Jego posłuszeństwo, miłość i wszystkie inne cnoty. To w Nim dane są człowiekowi dary Ducha Świętego, wiara, nadzieja i miłość, prawda, radość i pokój wewnętrzny w Duchu Świętym. W Nim wreszcie znajduje się zawierzenie i słodka cierpliwość, które pozwalają nam wszystko otrzymywać od Boga z jednakowym sercem.
Wszystko, na co Bóg pozwala i o czym postanawia, pomyślność i niedola, radość i ból, to wszystko ma służyć dobru człowieka (Rz 8,28). Każdą najmniejszą rzecz, która się przytrafia człowiekowi, Bóg  ją widzi w perspektywie wieczności, istnieje ona odwiecznie w Nim i zdarza się według Jego woli, a nie inaczej. Trwajmy więc w pokoju! Ten pokój w każdych okolicznościach nabywa się przez obojętność na ten świat i pielęgnowanie  życia wewnętrznego. Taki jest udział człowieka szlachetnego, którego pokój duszy jest solidnie zakorzeniony w Bogu, w pragnieniu Boga samego, który wszystko oświeca; to wszystko jest oczyszczone przez zjednoczenie z Chrystusem.