Środa, 15 Kwietnia

Dzieje Apostolskie 5,17-26.

Arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, należący do stronnictwa saduceuszów, pełni zawiści,
zatrzymali apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia.
Ale w nocy anioł Pański otworzył bramy więzienia i wyprowadziwszy ich, powiedział:
«Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa o tym życiu!»
Usłuchawszy tego, weszli o świcie do świątyni i nauczali. Tymczasem arcykapłan i jego stronnicy zwołali Sanhedryn i całą starszyznę synów Izraela. Posłali do więzienia, aby ich przyprowadzono.
Lecz kiedy słudzy przyszli, nie znaleźli ich w więzieniu. Powrócili więc i oznajmili:
«Znaleźliśmy więzienie bardzo starannie zamknięte i strażników stojących przed drzwiami. Po otwarciu jednak nie znaleźliśmy wewnątrz nikogo».
Kiedy dowódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, nie mogli pojąć, co się z tamtymi stało.
Wtem nadszedł ktoś i oznajmił im: «Ci ludzie, których wtrąciliście do więzienia, znajdują się w świątyni i nauczają lud».
Wtedy dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich, ale bez użycia siły, bo obawiali się ludu, by ich samych nie ukamienował.

Księga Psalmów 34(33),2-3.4-5.6-7.8-9.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana,
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością,
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał,
i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych,
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry,
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

Ewangelia wg św. Jana 3,16-21.

Jezus powiedział do Nikodema: «Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.
Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony».
Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.
A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki.
Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione.
Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».

Bł. Kolumban Marmion

„Ja jestem prawdą” (J 14,6). Z racji naszej naturalnej kondycji kroczymy tu, na ziemi, w ciemnościach (por. Łk 1,79). Aby wznieść się ku Bogu, potrzebujemy nadprzyrodzonego oświecenia. Tylko Chrystus objawia prawdę religijną: „On jest światłością świata” (J 8,12). Jego nauczanie, choć nie usuwa całkowicie ciemności, pozwala rozpoznać Go jako posłańca Ojca i przylgnąć do Niego jako do najwyższej i nieomylnej Prawdy. „Pan jest moim światłem” (por. Ps 27,1).
Ewangelia przynosi światu objawienie wszystkich wielkich prawd religijnych: o Trójcy Świętej, o Wcieleniu, o Odkupieniu, o karach w przyszłym życiu. Objawia ona również ludziom tajemnicę boskiego ojcostwa. Kiedy Jezus mówi nam o Bogu, zawsze przedstawia Go jako naszego Ojca: „Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego”! (J 20,17) Jedną z cech charakterystycznych Nowego Testamentu jest to, że nauczył nas nazywać Boga naszym Ojcem i zachowywać się wobec Niego jak Jego dzieci (por. Mt 6,9; Rz 8,16). Wraz z boskim ojcostwem Jezus objawia nam również nasze przybrane synostwo, nasze niebiańskie i błogosławione przeznaczenie, a także wszystkie postawy miłości i cnoty właściwe chrześcijaninowi. Przyjmujmy te nauki z Jego błogosławionych ust, zdajmy sobie sprawę, że pochodzą one od samej Prawdy; trzymajmy się ich z niezachwianą wiarą. Ponadto Chrystus przynosi prawdę poprzez łaskę oświecenia, całkowicie osobistą, naszej duszy. To oświecenie, właściwe każdemu z nas, jest niezbędne dla rozwoju życia Chrystusa w nas. […]
Musimy zatem rozważać ziemskie drogi w świetle wiary w Chrystusa. Umieśćmy Go jak boską lampę w środku naszego serca. Zrzućmy u stóp Jezusa nasze idee, osądy, pragnienia, aby patrzeć na świat, ludzi i wydarzenia tak, jakbyśmy patrzyli Jego oczami. Wtedy odpowiednio docenimy wartość rzeczy doczesnych i wiecznych.